بله مثل طرح روز به تمامی خبرنگاران تسلیت میگم . تمام آنهایی که با عشق به دنبال خبر میدوند و گزارش مینویسند و به دنبال مصاحبه هستند و  بسیارند که با کمترین حقوق و مزایا خطرناک ترین شغل ممکن را برگزیدند و همچنان در پی عشقشان غرغر خیلیها را به جان می خرند و قلم را به زمین نمی اندازند . با تمامی این مشکلات میسازند و دم نمی زنند و آخرش یا از کار بی کار میشوند و یا راهی جایی که دیگر فکر کار خبری و قلم زدن نکنند .

بچه های ایلنا بی کار شدند و به دنبالشان و به این لشکر به ترتیب هم میهن و شرق هم اضافه شدند !! به راستی در این شغل که امنیتش دست خود آدم نیست چه باید کرد ؟ آیا باید ادامه داد ؟ یا به عشقت پشت کنی دنبال کاری نون و آب دار بگردی ؟ کسانی که خرج مخارج زندگی خودشان و بچه هایشان از این راه تامین میشد چه کار کنند ؟ پدر یا مادر بی کار و یه عالمه مشکل بزرگ و کوچک . به نظر شما به دنبال عشق بری که یه عالمه بدبختی و دردسر و حرف و حدیث به همراه داره یه لگد به عسقت بزنی یه عالمه کار نکرده را انجام دهی ؟

قبل از هر قلم فرسایی ، تبریک به تمامی مردم عراق . قهرمانی به کامتان . چه میدانیم احساسات مردم زجر کشیده همیشه در جنگ عراق را ؟ مردمی که تا صدام بود در جنگ بودنند الان هم که از سیبلوی احمق خبری نیست باز در جنگند . جام نه به مدعی تازه وارد رسید که نامش استرالیا بود و نه به ژاپن مقتدر و نه به ایرانی که با تیمی پر از ستاره و فوتبالی یتیم و بی کس و کار به سراغ جام آمده بودند .

***

قهرمان شدید و دل ملتتان را شاد کردید ملتی که در آرزوی دموکراسی وطنی در جنگ اند و روزانه هزاران بلا و بدبختی به سر شان می آید حالا خوشحالند . چه چیزی بنویسم که اضافی است جز این که به احترام تیمتان و قهرمانی کشورتان کلاه از سر بر میدارم و کف زنان به همه شما تبریک میگویم که جز این کاری نباید کرد .